UVS vecht zich naar punt op historische grond
Wie op een gure zaterdagmiddag afreist naar IJmuiden, weet wat hem te wachten staat. Wind die vrij spel heeft, regen die horizontaal lijkt te vallen en een veld dat meer verhalen vertelt dan dat het strak ligt. Stormvogels IJVV ontving UVS op een complex dat ademt wat het Nederlandse voetbal zo mooi maakt: historie, karakter en eigenheid.
Stormvogels is zo’n club die onlosmakelijk verbonden is met zijn omgeving. Het sportpark, met de markante oude tribune die al decennia langs de lijn staat, is een tastbare herinnering aan tijden waarin voetbal vooral nog strijd was. Geen franjes, geen opsmuk — en precies dat decor paste naadloos bij de wedstrijd die zich zou ontvouwen.
Wind tegen, veld tegen, plan tegen
Zoals in de voorbeschouwing al werd geschetst, wachtte UVS een ware karaktertest. En die kwam er. Het hobbelige veld leverde zichtbaar gefronste wenkbrauwen op bij de technisch vaardige Leidenaars, die juist gebaat zijn bij tempo en combinatievoetbal. Met regen en wind stevig aanwezig had UVS het lastig om grip te krijgen op de wedstrijd.
Stormvogels maakte het veld bewust klein, verdedigde met veel mensen achter de bal en zocht bij balwinst razendsnel de diepte met lange ballen op de enkele, maar snelle aanvallers. Een beproefd recept — en niet zonder succes. Na twaalf minuten was het raak: een snelle uitbraak, een moment van onoplettendheid en de 1-0 stond op het bord. Dat bleek later ook de ruststand.
UVS kreeg in de eerste helft nog een serie vrije trappen en corners, maar het leverde weinig op. Het spel was rommelig, de tweede bal vaak voor de thuisploeg. Positief: scheidsrechter J.C.C. Barrales floot een uitstekende, rustige wedstrijd en hield controle over een duel dat daar om vroeg. Langs de lijn lieten ook de vele meegereisde supporters uit Leiden zich duidelijk horen.
Hage grijpt in, UVS draait de wind
In de rust greep trainer John Hage in. Glody Muanda kwam binnen de lijnen voor Romello Cuvelier, terwijl Randy Wolters de plek innam van Adib Amrani. Met de wind in de rug en meer diepgang in het spel was meteen zichtbaar dat UVS een andere ploeg was dan voor rust.
Na negen minuten in de tweede helft viel de beloning. Björn van Stigt rondde schitterend af na een minstens zo fraaie assist van Boy Tetteroo: 1-1. Een goal die voelde als gerechtigheid. In de minuten daarna rook UVS bloed. Bart van der Weijden en Wolters waren dicht bij de 1-2, maar de scherpte ontbrak.
Weer rood, weer karakter
Het kantelpunt kwam in minuut 67. Wolters kreeg zijn tweede gele kaart en kon voortijdig vertrekken. Opnieuw moest UVS verder met tien man — iets wat dit seizoen te vaak gebeurt. Is het onhandigheid? Of juist overmatige gedrevenheid? Wie zal het zeggen.
Wat volgde was echter exemplarisch voor dit UVS. Geen paniek, geen terugval. De ploeg bleef compact, bleef geloven en bleef loeren op dat ene moment. In minuut 80 sloeg het noodlot toe voor doelman Prins, die geblesseerd raakte na een sprint om de bal over de zijlijn te werken. Jansen nam zijn plaats onder de lat over..
Achterin stond het solide. Bart van der Weijden speelde op het middenveld een sterke wedstrijd en bleef ook onder druk betrouwbaar aan de bal. Met Spierdijk en Pison als complementair duo in het hart van de verdediging en met Van Kempen op links en Muanda op rechts hield UVS controle — zeker gezien de omstandigheden.
Millimeters van de winst
In de 86e minuut kreeg UVS de grootste kans van de wedstrijd. Muanda speelde zich knap vrij op de rechterkant, haalde de achterlijn en legde de bal perfect op het hoofd van de onvermoeibare Roemer Buis. Zijn kopbal ging echter net naast — centimeters die het verschil maakten tussen een punt en drie.
Na maar liefst 98 minuten floot de scheidsrechter af: 1-1. Een uitslag die past bij de wedstrijd, maar waar UVS gezien het tweede bedrijf misschien wel iets meer had verdiend.
Stand van zaken
Door het gelijkspel blijft UVS stevig meedoen in de bovenste regionen. Koploper Jong Holland verloor, terwijl het duel tussen LFC en CSW werd gestaakt wegens een blessure van de scheidsrechter. De verschillen blijven klein, de spanning groot.
UVS keerde huiswaarts met een punt in de tas. Geen schoonheidsprijs, wel een bewijs van karakter. En soms is dat precies wat een seizoen nodig heeft.
Klik hier voor het fotoverslag van Jack Wolters
