UVS strandt in Utrecht en ziet promotiedroom uiteenspatten
Vooraf was de inzet helder. Als promovendus had UVS zich een seizoen lang omhoog gevochten naar een plek in de nacompetitie en daarmee naar de kans om opnieuw geschiedenis te schrijven. In de voorbeschouwing werd gesproken over een Utrechtse krachtmeting waarin details het verschil zouden maken. Uiteindelijk bleek dat precies de conclusie van een pijnlijke zaterdagmiddag. Niet omdat Nieuw Utrecht zoveel beter was, maar omdat UVS zichzelf op het beslissende moment in de voet schoot.
Na ruim honderd minuten voetbal stond er 1-0 op het scorebord. Nieuw Utrecht vierde feest, UVS bleef achter met een kater die nog wel even zal blijven hangen.
Eén fout, één doelpunt
De openingsfase was er een van aftasten. Beide ploegen hielden elkaar in evenwicht en grote kansen bleven uit. UVS had het meeste balbezit, Nieuw Utrecht zakte in en wachtte geduldig op een moment om toe te slaan.
Dat moment kwam al vroeg. Na een kwartier spelen werd een terugspeelbal onderschept en de thuisploeg profiteerde genadeloos. De 1-0 viel uit het niets, maar paste perfect in het wedstrijdplan van Nieuw Utrecht.
Het bleek uiteindelijk voldoende.
Dat maakte de frustratie alleen maar groter. Kort voor de openingstreffer had UVS nog hands geclaimd binnen het strafschopgebied, maar scheidsrechter Lang zag er niets in. Het was een van de momenten waar na afloop veel over werd gesproken, al lag de oorzaak van de nederlaag uiteindelijk vooral bij UVS zelf.
UVS dicteert, Utrecht overleeft
Na de achterstand veranderde het spelbeeld nauwelijks. UVS bleef de ploeg die wilde voetballen, terwijl Nieuw Utrecht steeds verder terugzakte. De Leidenaren hadden controle over de wedstrijd, maar controle alleen levert geen doelpunten op.
Voor rust kreeg UVS een paar kleine mogelijkheden om langszij te komen. Een grote kans vlak voor de pauze bleef onbenut en een inzet verdween rakelings naast het doel. Bij rust stond UVS achter, terwijl het gevoel langs de lijn was dat de ploeg minimaal een gelijkspel verdiende.
Dat gevoel werd na rust alleen maar sterker.
Met Wolters als invaller ging UVS nadrukkelijk op zoek naar de gelijkmaker. De druk nam toe, de bal bleef steeds vaker op de helft van Nieuw Utrecht en de thuisploeg beperkte zich vrijwel volledig tot verdedigen.
De kansen kwamen ook. Geen stortvloed aan open mogelijkheden, maar wel genoeg momenten waarop de gelijkmaker had kunnen vallen. De grootste kwam halverwege de tweede helft. Een uitgelezen mogelijkheid bleef echter onbenut. Even later schoot Wolters op doel en zag heel UVS de bal via een verdediger over de achterlijn verdwijnen. Alleen de hoekschop bleef uit.
De klok als bondgenoot
Waar UVS bleef zoeken naar een opening, kreeg Nieuw Utrecht steeds meer hulp van de klok. In het laatste kwartier lag het spel regelmatig stil. Spelers van de thuisploeg kregen kramp, verzorgers verschenen op het veld en het tempo verdween volledig uit de wedstrijd.
Het paste allemaal in een fase waarin de wedstrijd steeds verder richting het gewenste scenario van Nieuw Utrecht schoof.
Een seizoen dat meer verdiende
In de blessuretijd volgde nog een laatste offensief. UVS pompte de bal naar voren, zocht de tweede bal en bleef hopen op dat ene moment. Dat kwam er bijna toen Bart van der Weijden diep in de extra tijd nog een mogelijkheid kreeg. Het bleek niet de gelijkmaker waar UVS zo naar op zoek was.
Even later klonk het laatste fluitsignaal.
En daarmee kwam niet alleen een einde aan de wedstrijd, maar ook aan het seizoen.
Vooral omdat UVS deze middag nooit het niveau haalde dat vooraf mocht worden verwacht. Waar de ploeg dit seizoen juist op belangrijke momenten vaak boven zichzelf uitstak, gebeurde dat in Utrecht niet. Sterker nog, het was misschien wel één van de mindere wedstrijden van het seizoen. En juist in wedstrijden als deze, waarin promotie lonkt en de prijzen worden verdeeld, moet je kunnen pieken.
Dat maakt de teleurstelling des te groter. Niet omdat Nieuw Utrecht UVS van het kastje naar de muur speelde, maar omdat het gevoel blijft hangen dat er meer in zat. Veel meer zelfs.
Zoals altijd bij dit soort wedstrijden had tijdens de wedstrijd, in de rust en na afloop iedereen zijn eigen analyse klaar. Er moest met drie spitsen worden gespeeld. De druk naar voren ontbrak. Er werd te weinig risico genomen. Er had eerder gewisseld moeten worden. Het zijn de discussies die horen bij voetbal en die onvermijdelijk ontstaan wanneer een seizoen abrupt eindigt.
Toch bleef uiteindelijk één conclusie overeind.
Deze wedstrijd had UVS niet hoeven verliezen.
De enige treffer werd weggegeven, de kansen om terug te komen waren er en over negentig minuten gezien was UVS de ploeg die het initiatief had. Juist daarom voelt deze uitschakeling zo zuur. Niet omdat Nieuw Utrecht UVS overklaste, maar omdat de Leidenaren het gevoel overhouden dat ze vooral van zichzelf hebben verloren.
Dat neemt niet weg dat het seizoen als geheel prima was. Als promovendus draaide UVS een meer dan degelijk jaar, speelde het zich overtuigend naar de nacompetitie en deed het tot de laatste wedstrijd mee om een tweede opeenvolgende promotie.
Alleen zal dat besef tijd nodig hebben.
Want op een middag waarop een finaleplaats en promotiedroom binnen handbereik lagen, bleef vooral één gevoel hangen: hier heeft UVS een enorme kans laten liggen. En dat besef maakt deze nederlaag misschien wel de pijnlijkste van het seizoen.
Klik hier voor het fotoverslag van Jack Wolters
