Van 80 jaar clublidmaatschap tot wedstrijden die niet meer gespeeld durven worden. Het contrast is groter dan ooit.

Het amateurvoetbal. Voor velen van ons veel meer dan 22 spelers op een veld, een scheidsrechter met een fluitje en drie punten die op het spel staan. Het is een plek waar vriendschappen ontstaan, waar generaties elkaar ontmoeten, waar herinneringen worden gemaakt en waar mensen zich jarenlang thuis voelen.

Maar als we eerlijk zijn, staat die mooie verenigingscultuur steeds meer onder druk.

Agressie, bedreigingen, scheldpartijen en wedstrijden die worden gestaakt. Scheidsrechters die het mikpunt zijn van verbaal of fysiek geweld. Vrijwilligers die zich afvragen waarvoor ze het allemaal nog doen. En zelfs verenigingen die liever niet meer tegen bepaalde tegenstanders spelen.

De cijfers liegen er niet om.

Uit onderzoek van EenVandaag onder tientallen topamateurclubs blijkt dat vier op de vijf clubs de afgelopen drie seizoenen te maken hebben gehad met agressie vanuit het publiek. Een zorgwekkende uitkomst die in juni 2026 door EenVandaag naar buiten werd gebracht.

Het laat zien dat agressie en grensoverschrijdend gedrag geen incidenten meer zijn die we zomaar kunnen afdoen als een vervelende uitzondering.

En dan vraag ik me af: waar zijn we met elkaar mee bezig?

Want tegelijkertijd zien we gelukkig ook een heel andere kant van het verenigingsleven.

Afgelopen woensdag mocht ik maar liefst zeven leden huldigen vanwege hun bijzondere jubileum. Lidmaatschappen van 25 tot maar liefst 80 jaar! Tachtig jaar verbondenheid aan dezelfde vereniging. Dat is toch fantastisch?

Henk Laman (rechts) is 80 jaar lid van UVS en wordt gefeliciteerd door secretaris Pascal van ES

Dat zijn mensen die lief en leed met hun club hebben gedeeld. Die wedstrijden hebben gespeeld, vrijwilligerswerk hebben gedaan, successen hebben gevierd en teleurstellingen hebben verwerkt. Mensen voor wie de club veel meer is dan alleen een voetbalvereniging.

Dat is clubliefde. Dat is trouw. Dat is verbondenheid.

En juist dat dreigen we uit het oog te verliezen.

Natuurlijk is voetbal emotie. Natuurlijk wil iedereen winnen. Natuurlijk mag je balen van een verloren wedstrijd of het oneens zijn met een beslissing van de scheidsrechter. Dat hoort erbij.

Maar wanneer zijn we vergeten dat het uiteindelijk maar een spelletje is? Een spelletje dat alleen kan bestaan dankzij spelers, trainers, scheidsrechters, bestuurders en talloze vrijwilligers.

Misschien moeten we met elkaar eens wat vaker stilstaan bij de vraag wat een vereniging nu eigenlijk bijzonder maakt.

Niet de ranglijst. Niet de kampioenschappen. Niet de hoeveelheid doelpunten.

Maar de mensen.

De mensen die iedere zaterdag de deuren openen, de lijnen trekken, de kantine bemannen, de jeugd trainen, de wedstrijden fluiten en ervoor zorgen dat anderen plezier kunnen beleven aan hun sport.

Laten we zuinig zijn op die mensen. Geef vrijwilligers waardering, respecteer de scheidsrechter, spreek elkaar aan op ongewenst gedrag en zorg ervoor dat ook de volgende generatie met plezier naar de club komt.

Want een vereniging bouw je niet alleen met voetballers. Die bouw je met betrokkenheid, respect en saamhorigheid.

En misschien is dat wel de belangrijkste wedstrijd die we met elkaar moeten winnen.

Want uiteindelijk willen we toch allemaal hetzelfde: een club waar je graag komt, waar je je thuis voelt en waar je trots op kunt zijn.

De vraag is alleen: wat zijn we bereid om daarvoor met elkaar te doen?

Clubliefde moet je niet alleen koesteren. Je moet er ook samen voor blijven zorgen.

Met sportieve groet,

Lucas Riethoven

3 dagen geledenMeld je nu aan voor de Echte Kenners Voetbalquiz op vrijdag 27 november
4 weken geledenUVS verwelkomt Fratelli als nieuwe sponsor
2 maanden geledenFrans Heemskerk 100 jaar!